The Doors '' The End 'Lyrics Betekenis

Opgemerkt moet worden dat 'The End' van The Doors werd gecomponeerd, terwijl de iconische Jim Morrison (1943-1971), die zingt en co-schreef 'The End', hoog in het vaandel had staan. dronken ​Het is dus een beetje onsamenhangend, omdat het zich concentreert op een aantal verschillende onderwerpen, en ook door terminologie te gebruiken waarvan we moeten concluderen dat het deel uitmaakte van het persoonlijke jargon van de schrijvers. Zelfs Morrison zei zelf dat ‘elke keer dat hij het nummer hoort, het iets anders voor hem betekent”. Het behandelt inderdaad zoveel verschillende onderwerpen dat een luisteraar nieuwe betekenissen kan ontdekken die in de track zijn ingebed en die hij misschien nog niet eerder heeft opgepikt.


Morrison verklaarde ook dat, toen het oorspronkelijk werd geconceptualiseerd, 'The End' diende als 'een eenvoudig afscheidslied', zoals in een break-up track ​Dit is het verhaal waarop het refrein en de eerste twee verzen in het bijzonder lijken te zijn gericht - de zanger distantieert zich abrupt van zijn beste 'vriend' en anticipeert daarbij op die persoon die een onrustige toekomst tegemoet gaat (de laatste in verwijzing in de tweede vers).

De volgende verzen zijn sterk symbolisch en staan ​​wederom open voor interpretatie. Met andere woorden, als je er te veel zin in probeert te krijgen, kan dat een dwaze boodschap blijken te zijn. Inderdaad 'The End' is aangetrokken scholastische aandacht in termen van zijn betekenis als weinig liedjes in de Amerikaanse geschiedenis. Toch is er nog steeds geen consensus over wat het zegt.

Er zijn echter enkele algemene thema's die kunnen worden afgeleid uit het laatste deel van het nummer. Het heeft bijvoorbeeld een onheilspellende toon , waarbij de zanger verwijst naar 'kinderen [die] krankzinnig zijn', 'gevaar aan de rand van de stad', 'rare scènes' en zelfs het verhaal vertelt van een of andere kerel die schijnbaar zijn eigen familie vermoordt. Er kan dus worden geconcludeerd dat de zanger zich in een uitdagende omgeving bevindt en te maken heeft met mentale problemen. Er kan ook worden getheoretiseerd dat wat hij in deze passages in feite doet, een negatieve kritiek levert op de Amerikaanse / westerse samenleving, dat wil zeggen de regels 'het westen is het beste', wat duidelijk (binnen de algemene context van het vierde vers) sarcastisch van aard is als evenals de uitspraak 'verloren in een Romeinse pijn van de wildernis', de regel waarmee het derde vers begint.

Thema van de dood

Het is ook aannemelijk dat ondanks de verschillende richtingen waarin dit nummer de luisteraar meeneemt, het hoofdthema eigenlijk de dood is. Deze theorie is gebaseerd op een interview dat Morrison in 1969 gaf waarin hij insinueert dat de term 'het einde' synoniem is met de dood en ook 'een vriend is' (de zanger verwijst naar 'het einde' als 'mooie vriend' en zijn 'Enige vriend' in het refrein van het nummer). En hoewel hij ertoe werd gebracht die verklaring af te leggen, is het in de laatste stadia van het nummer duidelijk dat de dood een van de belangrijkste thema's is.


Kortom, er zijn veel verschillende elementen ingebed in 'The End'. Morrison verklaarde ook dat hij 'kon zien hoe het afscheid zou kunnen nemen van een soort kindertijd', wat waarschijnlijk weer meer verwijst naar de laatste secties. Maar hij sloot af met te zeggen dat hij vindt dat het nummer 'voldoende complex en universeel in zijn beeldtaal is' en 'dat het bijna alles kan zijn wat je maar wilt'. Of als je deze uitspraak vanuit een andere hoek bekijkt, is het nummer opzettelijk vaag. En als je er een specifieke, concrete betekenis aan probeert te ontlenen, kan dit de ideale functie ervan wegnemen om als oefening in creatief denken te dienen.

Beroemde live-uitvoering van 'The End'

The Doors speelden 'The End' live in de iconische Hollywood Bowl in Californië in 1968. Velen beschouwen dat optreden als een van de meest opmerkelijke live-uitvoeringen van het nummer.


Een van de beste nummers van Rock Music

'The End' is een van de meest gevierde nummers in de geschiedenis van rockmuziek. Bijvoorbeeld, Rollende steen plaatste het op de lijst van 'The 500 Greatest Songs of All Time' en rangschikte het op 336. Guitar World gaf het ook de onderscheiding als een van de '100 Greatest Guitar Solos of All Time', waar ze het in dat opzicht op nummer 93 plaatsten.

Dienovereenkomstig is het nummer op grote schaal gebruikt in de popcultuur, met name door Francis Ford Coppola in klassieke oorlogsfilm Apocalyps nu (1979).


Een andere versie van 'The End' bestaat

Er is een andere versie van dit nummer waar Jim Morrison het laatste couplet afsluit door te zeggen 'moeder, ik wil je [expletive]'. Dit verwijst naar een freudiaans concept genaamd 'Het Oedipus-complex' , die dit specifieke deel van het lied beïnvloedt, waar een persoon zijn vader haat en abnormale verlangens naar zijn moeder heeft (of vice versa).

De creatie van 'The End'

The Doors ontwikkelde 'The End' gedurende een periode van maanden terwijl ze het live uitvoerden in een bar in Los Angeles genaamd 'Whiskey a Go Go'. Maar uiteindelijk bleek het nummer zo controversieel (met name met betrekking tot de eerder genoemde Oedipale sectie) dat ze werden ontslagen tijdens het optreden. Dit gebeurde op 21 augustus 1966, nadat ze daar ongeveer drie maanden hadden gespeeld.

De leden van The Doors - Jim Morrison, Ray Manzarek, John Densmore en Robby Krieger - worden gecrediteerd voor het schrijven van dit nummer.

En 'The End' werd geproduceerd door hun vaste medewerker, Paul A. Rothchild.